Blog van de MZR-voorzitter: 2017

Bij het schrijven van dit eerste blog in 2017 heb ik nagedacht over een titel boven het stuk. Moest het opbeurend zijn, afwachtend, voorspellend of toch iets anders? Mijn conclusie was uiteindelijk dat een jaar soms genoeg aan zichzelf heeft, en vooraf geen nadere duiding vraagt. Het is dus een overzichtelijke titel geworden. Of dat ook gaat gelden voor het jaar zelf, valt nog te bezien.

Er staat immers veel op de rol als we over de grenzen van het schoolplein heen kijken naar de wereld om ons heen. Zowel in Nederland als in een aantal Europese landen vinden verkiezingen plaats die richting zullen geven waar het in Europa naar toe zal gaan de komende jaren. Ook het aantreden van Donald Trump als president van de Verenigde Staten wordt een groot avontuur om het diplomatiek uit te drukken. En in 2017 zal (oorlogs)geweld wederom plaatsvinden en waarschijnlijk vaker dan wij en de generaties voor ons hebben meegemaakt.

Door die bril bezien, is 2017 niet op voorhand een jaar om naar uit te kijken. Maar evenmin een jaar om bij de pakken neer te gaan zitten. In zijn kersttoespraak refereerde koning Willem-Alexander daar aan.

“In deze onzekere tijd, zijn angst en woede begrijpelijke emoties. Maar boosheid kan geen eindstation zijn. De vrede waarnaar we zo verlangen, komt niet dichterbij als mensen afhaken en zich ingraven. Vrede begint met het beschermen van wat we delen en het aanwenden van alle positieve krachten.”

Hij stelt ‘delen van waarden en aanwenden van positieve krachten’ tegenover ‘afhaken en ingraven’. In de kern gaat het om het leggen van verbinding.

Dat is niet altijd eenvoudig; het praat toch het prettigst met gelijkgestemden.

Maar toch, er lijkt een tendens te ontstaan dat mensen meer in de eigen (digitale) ‘bubble’ leven die veel sterker is dan ten tijde van de vroegere verzuiling. En in die ‘bubble’ zoeken sommigen vooral het eigen gelijk bij gelijkgestemden, en delen niet meer wat ze over de grenzen van hun eigen leefwereld met anderen gemeen hebben.

Het is in deze tijd de kunst om open te blijven staan voor de leefwereld van de ander. Dat wekt soms ergernis maar geeft ook ruimte voor reflectie op het eigen gelijk. Sommige mensen zullen het eigen gelijk onder geen enkele voorwaarde willen opgeven. Het gros van de mensheid streeft uiteindelijk naar een leven met perspectief. Laten we ons daar op richten, als mens, als school en als gemeenschap.

Ik wens u allen een gezond, voorspoedig en verbindend 2017 toe.

 

Luuk van Luijk

Voorzitter MZR